Cultuurmarxisme

Om de turbulente tijd waarin we leven beter te begrijpen probeer ik stemmen te zoeken die buiten de reguliere kanalen meningen en visies hebben die niet doordringen tot de hoofdstroom van onze maatschappij. Kritiek gaat niet komen van binnenuit deze instituties, die hebben er geen belang bij als er aan hun stoelpoten wordt gezaagd. Een provocerende en gechargeerde stem is die van de jonge filosoof Sid Lukkassen, die vanwege zijn meningen en zijn toon niet door zal dringen tot de standaard praatprogramma’s op de televisie. Via hem ben ik bij dit boek Cultuurmarxisme uitgekomen, waarin essays staan van een uiteenlopende groep van denkers.

Ik was benieuwd naar dit boek omdat ik de term cultuurmarxisme al regelmatig ben tegengekomen maar de inhoud van deze term me nog niet volledig duidelijk was. Dit boek heeft er echter voor gezorgd dat er heel wat zaken in mijn denkwereld op hun plek zijn gevallen. Dat maakt niet dat ik de wereld rooskleuriger ben gaan zien maar dat ik wel beter begrijp met wat voor beweging we momenteel te maken hebben. Een beweging die zich uit in steeds verdergaande globalisering en rondwoekerende woke denkbeelden en gedrag. Als kind van de zorgeloze jaren ’90 vind ik de hedendaagse wereld er in veel opzichten niet op vooruit gegaan. En voor mijn gevoel zit er een gedachte achter veel van deze ontwikkelingen die ik met lede ogen aanzie. De ideologie van het cultuurmarxisme lijkt mij, na het lezen van dit boek, hier een grote rol in te spelen.

Karl Marx was een Duitse filosoof van joodse afkomst die klassenstrijd zag als de ultieme verklaring van alle ontwikkelingen in de geschiedenis. Het proletariaat van arbeiders moest daarom in een revolutie loskomen van de kapitalistische heersers waarna de communistische heilstaat zou ontstaan waarin ieder exact gelijk is. De hele geschiedenis bestaat in zijn denkwereld enkel uit onderdrukkers en onderdrukten. Een beetje student van de geschiedenis weet dat deze filosofie, met tientallen miljoenen doden tot gevolg, in de praktijk wellicht het verschrikkelijkste idee uit de afgelopen eeuwen is geweest. In Rusland, China en Cambodja werd iedereen die ervan verdacht werd van de bourgeoisie te zijn zonder scrupules vermoord. De communistische heilstaat is ondanks deze vele offers echter nergens ontstaan, behalve wellicht dan voor de heersers van deze maatschappijen. Lees hiervoor het boek Animal Farm van George Orwell.

Antonio Gramsci was een Italiaanse communist die achter de tralies belandde vanwege zijn staatsondermijnende gedragingen. Hij verwonderde zich in de tijd van de opkomst van Mussolini over het feit dat de vele arbeiders van die tijd achter het fascisme aanliepen en niet bezig waren om de communistische heilstaat te realiseren. In de theorie van Marx was het namelijk vanzelfsprekend dat arbeiders zich met elkaar zouden verenigen tot een sterke tegenmacht tegen de overheersers. Nu liepen al deze mensen echter achter een sterke man aan die geloofde in de natiestaat, het gezin en traditionele waarden. Gramsci’s verwondering veranderde al gauw in irritatie: waarom komen de feilloze theorieën van werelds grootste denker Karl Marx maar niet uit? Wellicht mist er toch nog een puzzelstukje in de fantastische ideologie die het communisme is?

Binnen de filosofie heb je de begrippen ‘onderbouw’ en ‘bovenbouw’. Hierbij staat de onderbouw voor de economische fundamenten van een maatschappij en is de bovenbouw de cultuur die hier vervolgens bovenop ontstaat. Culturele normen waarden ontwikkelen zich kortom op basis van een economisch fundament. Marx was er van overtuigd dat de bovenbouw (de heersende cultuur van die tijd) zou veranderen door een andere verdeling van middelen (deze verdeling van middelen heeft binnen de filosofie dus betrekking op de onderbouw). In de praktijk gebeurde dit echter niet, zoals Gramsci zag. Hierdoor ontwikkelde hij het idee om juist vanaf de bovenbouw te starten: als mensen zouden loskomen van traditionele ideeën zoals de natiestaat, de familie als hoeksteen, tradities en culturele normen en waarden, dán zou de onderbouw ook kunnen veranderen waardoor er eindelijk een communistische heilstaat zou ontstaan. De maatschappij moest kortom vanaf de kop worden afgebroken om het fundament anders te kunnen leggen. Dit idee vormt de kern van het cultuurmarxisme en nu ik dit begrijp is het alsof de schellen van mijn ogen zijn gevallen.

In de jaren ’60 en ’70 is dit gedachtegoed in de westerse wereld in alle onstuimigheid losgebarsten. De kerk, de familie, de traditionele normen en waarden werden allemaal als burgerlijk (en dus fout) bij het grofvuil gezet. De generatie van ’68 wordt in het boek veel aangehaald als de groep mensen die alle maatschappelijke instituties heeft afgebroken. Hiervoor kwamen uiteraard nieuwe ideologieën in de plaats. Waaronder het postmodernisme en het cultuurrelativisme. In het postmodernisme heeft iedereen zijn eigen waarheid en is ieders waarheid even valide. Een gedachtegoed dat momenteel ook onbeheersbaar uitzaait in de maatschappij en waarbij ieders mening exact even goed en belangrijk zou zijn. Cultuurrelativisme hangt hiermee samen en hierbij zijn alle culturen gelijk en mag je dus ook geen kritiek op andere culturen hebben. De islam bekritiseren vanwege bijvoorbeeld vrouwenbesnijdenis is dan racistisch, alle culturen zijn immers gelijk en even goed. Deze stromingen hebben bijgedragen aan de westerse zelfhaat (met een mooi woord ‘occidentofobie’) die je tegenwoordig in veel reguliere media om de oren vliegt. Wij lijken onszelf af te willen schaffen, precies zoals Antiono Gramsci het in zijn plannen ook graag had gezien. De zelfafschaffing is immers nodig voordat de communistische heilstaat dan toch eindelijk (en deze keer echt!) kan worden ingericht.

Groot onderdeel van het marxisme is het vermeende slachtofferschap van een groot deel van de maatschappij. Toen na de grote oorlogen bleek dat ook de gemiddelde arbeider in een kapitalistisch systeem steeds welvarender werd bleek de theorie van Marx ook op dit punt dus in de praktijk niet te kloppen. De frustratie bij de gestaalde marxisten was wederom groot. Er moesten kortom met grote node nieuwe slachtoffers worden gezocht. Die zijn sinds enkele decennia gelukkig in groten getale aangekomen via de Middellandse Zee en worden dan ook door met name linkse partijen met alle egards verwelkomd. In de linkse politieke ideologie zijn er immers altijd slachtoffers nodig waar men dan voor op kan komen. Met de hedendaagse tumor die woke heet is vrijwel iedereen slachtoffer, op wellicht de blanke man na dan. De man die al duizenden jaren in Europa leeft en wiens voorouders dit continent hebben opgebouwd. Door de christelijke wortels van het westen zitten boetedoening en schuldbesef nog steeds prominent in de collectieve geest van de westerse mens dus we laten ons ook zelfgenoegzaam graag vernederen door eenieder die ons van racisme bejegend. Onderdeel van cultuurmarxisme is ook dat slachtoffers nooit ook daders kunnen zijn. Zodoende zijn Marokkaanse jongeren die een oudere blanke man in elkaar beuken in de media alsnog het slachtoffer van ‘institutioneel racisme’. De blanke man blijft in alle gevallen de dader.

Het cultuurmarxisme heeft kortom rijkelijk wortel geschoten in het westen en onze cultuur wordt onder invloed van dit zeer giftige gedachtegoed langzaam helemaal kapotgemaakt. Onder de globalistische tendensen van clubjes zoals het WEF wordt ook voorgesorteerd op een vorm van communisme met een sociaal krediet systeem gekoppeld aan een binnenkort uitgerolde CBDC. Door de zelfhaat die schering en inslag is in het westen is de bevolking verzwakt en zal een groot deel van de massa hierin meegaan. Gramsci was een zeer kwaadaardige man wiens ideeën helaas voet aan de grond hebben gekregen op ons mooie continent. Hij trad in de voetsporen van wellicht één van de meest demonische personen die op onze aarde hebben rondgewandeld en breidde diens toxische filosofie uit met nog meer schadelijke waanbeelden. Alsof de filosofie van Marx al niet dodelijk genoeg was. Lees dit boek om je van deze kwaadaardige ideologie te vergewissen zodat je in ieder geval weet met wat voor waanzin we momenteel te maken hebben. Verzet begint bij het kennen van de ware onderdrukker. En ironisch genoeg zijn dat de mensen die menen op te komen voor de vele vermeende slachtoffers die we tegenwoordig overal om ons heen ontwaren.